In balans met Social Media

De telefoon roept!

Als je je Facebook opent en ziet dat er weer nieuwe likes zijn en nóg meer reacties, dat is zo heerlijk! Mensen schrijven dat ze zich in mijn verhaal herkennen, of dat het zo leuk geschreven is, ook leuk!

Dan kijk je een half uurtje later nog een keer en er zijn weer nieuwe reacties! Nog een half uur later weer. Echt zó fijn!

En zo ben je twee uur verder, waarbij de telefoon je blijft roepen..

Die telefoon toch..

Tussendoor kijk ik webinars, lees e-books over het opstarten van een bedrijf en ze zeggen allemaal hetzelfde. Gebruik Facebook. Post ongemakkelijk vaak. Gebruik Instagram. Zorg voor mooie foto’s, zorg voor eenheid in je foto’s. Gebruik Twitter. Zó krijg je klanten, zó groeit je bedrijf tot de grootte die jij wilt.

Reuzehandig, al die tips. Het geval wil alleen, ik ben (of was?) helemaal geen fan van Social Media. Het echte leven is veel leuker. Je weet wel, daar waar je de mensen nog echt ontmoet en spreekt.

Mijn telefoon blijft vaak thuis als ik op pad ga. Ik kan heel goed zonder. Denk ik.

Dat is voor mij de enige remedie. Geen telefoon bij me hebben. Dan mis ik hem niet. Is ie er wel bij, blijf ook ik regelmatig kijken naar dat scherm. Zeker als ik iets heb geplaatst op Facebook. Of Instagram. Of Twitter.

Voor bellen wordt mijn telefoon zelden meer gebruikt.

Maar dan thuis..

Thuis heb ik het behoorlijk moeilijk. Daar is die telefoon altijd in de buurt. Op momenten dat mijn kinderen wat vertellen, of Dennis, gebeurt het me toch. Ook al doe ik dappere pogingen om tegelijk te facebooken én te  luisteren. Het is me nog niet gelukt. Het scherm wint altijd.

Ik wil dat scherm niet altijd laten winnen. Ik wil wel klanten krijgen en mijn bedrijf (www.taaltechneut.com) onder de aandacht brengen! Dus ik ben op zoek naar een middenweg om én Social Media-wijs te worden én mijn echte leven voldoende aandacht te geven.

Een aantal apps heb ik al gevonden. Zo heb ik vorige week twee uur lang mijn telefoon weg kunnen leggen, omdat er een virtuele boom in groeide… Echt.

Tips zijn van harte welkom! Misschien dat ik ze lees. Misschien reageer ik. Misschien heb ik het te druk met het echte leven 😉

Werkstatus: Eerste week doorgekomen als zelfstandige!

Financiële status: Eh ja.. Als het koffiezetapparaat niet stuk had gegaan. En de auto.. Dan hadden we niks te klagen!

Emotionele status: Best relaxed!
Follow my blog with Bloglovin

Ik ben een beetje bang.

Wat ben ik druk
Daar zit ik dan. Mijn eerste echte werkdag als zelfstandig ondernemer. Nul klanten. Ik vermaak me prima. Instagram dingen uitvogelen. Schijnt heel belangrijk te zijn dat je dat gebruikt tegenwoordig.

Boeken lezen. Webinars kijken. Ik heb het best druk. Gelukkig heb ik vorige week een heerlijke vakantie gehad en sta ik uitgerust aan de start!

Waar ik overloop van plannen, ben ik best bang. Plannen maken, daar ben ik altijd goed in. Bij de uitvoering gaat het mis. Die sla ik rustig over.

Alarmfases
In mijn wereld werkt het als volgt: Er popt een fantastisch idee in mijn hoofd op! Dat idee voelt helemaal goed, geweldig zelfs. Ik kan het idee niet direct uitvoeren, omdat ik op de wc zit, of nog in bed lig; ik verzin wel een reden.
Ik krijg de kans om erover na te denken. (Alarmfase 1)

Hoe langer ik nadenk, hoe meer beren op de weg ik zie. (Alarmfase 2)

“Dat gaat me nooit lukken. Ze zien me aankomen. Niemand die dáár op zit te wachten. Er is überhaupt niemand die op mij zit te wachten.” Dat zijn ongeveer de gedachtes die ik heb, ná het moment waarop ik enthousiast raak.
Ja, dan is het enthousiasme snel weg. Ik voer mijn plan niet uit (Alarmfase 3; niet meer te redden, rustig uit laten branden).

Veiligheid voor alles
Actie onderneem ik dus liever niet. Veel te eng. Stel dat het wel lukt? Dat is misschien nog wel enger. Dit niks doen is lekker veilig.

Ik kies graag voor veilig. Zo heb ik al een aantal webinars gezien en werd direct razend enthousiast. Zo enthousiast dat ik na elke webinar de behoefte had om me in te schrijven voor de aangeboden cursus van gemiddelde 2000 Euro. Lekker veilig, dan krijg ik hulp, online, van mensen die ik niet ken.
Gelukkig houdt Dennis (en mijn bankrekening) me dan tegen.

Ik vind het retespannend mensen om hulp te vragen. Daar zit natuurlijk ook niemand op te wachten, mij een beetje helpen😉. Dan is betalen voor onbekende hulp een stuk makkelijker. Lekker veilig ook, vanaf je scherm.

Straks moet ik nog naar buiten. Echt mensen aanspreken. Help!
Het is wel mooi weer, daar kan ik het niet om laten. Zal ik dan toch?

Wil ik verder komen dan een website, nul klanten en nul inkomen zal ik in actie moeten komen. Dat weet ik heus wel.

Help mij!
Daarom jullie hulp gevraagd. Geef me die schop onder mijn kont! Dat mag gewoon vanaf jullie scherm, doe ik het in het echt! En volgende week schrijf ik jullie een verhaal vol actie!

Status
Werkstatus: Eerste dag als ZZW-er (zelfstandige zonder werk)!

Financiële status: Laat ik het maar niet over de verkeersboete (niet van mij) hebben die betaald moet worden.
Er komt er waarschijnlijk nog één (wel van mij) aan.

Emotionele status: Angsthaas.

De grote onthulling!

Wat een spanning hè mensen! Dan sluit ik af met een enorme cliffhanger en laat vervolgens niets meer van me horen. Ondertussen heb ik begrepen dat er echt mensen zijn die al die tijd op het puntje van hun stoel hebben gezeten. En continu hun pagina hebben ververst om maar niks te missen.
Nou mensen, jullie worden eindelijk verlost! En je hebt gelijk je leven terug. Kan je morgen gelijk een afspraak maken met de fysio, dat puntje van je stoel levert vast een hoop rugklachten op.

Ik ben ontzettend dankbaar en blij met de geboorte van:

TaalTechneut

Omdat het zo’n zware bevalling was, deed ik het nog even rustig aan. Bijkomen, herstellen enzovoort.

Nee hoor, dat gaat natuurlijk niet! Dus ben ik druk doende geweest.
Mijn werk afronden (dat was nog even een vermoeiend, energie slurpend klusje..).
Naar de kamer van koophandel geweest. Joehoe!! Ik ben officieel ondernemer!
En mijn website gevuld!
Vanaf heden kunnen jullie een kijkje nemen op http://www.taaltechneut.com

En laat me vooral even weten wat je ervan vindt. Dit kan natuurlijk via het contactformulier, maar je mag me ook bellen. Of langskomen, nog leuker!

Werkstatus: Ik ben vrij!

Financiële status: Mijn vakantiegeld is al binnen. Kan ik deze week gelijk uitgeven als we echt op vakantie zijn!

Emotionele status: Ik heb me in tijden niet zó goed gevoeld!

What’s in a name?

De zoektocht naar mijn naam.

Ja, natuurlijk heb ik er al één. Zo’n 36 jaar geleden hebben mijn ouders mij Mariëlle genoemd. Niets mis mee, dacht ik. Tot ik 18 was en in een voetbalteam zat. Ik had een teamgenoot die na een paar maanden voetballen zei: “ik vind jouw naam zo moeilijk, ik noem je gewoon Truus”.

Rond die tijd kreeg ik ook een bijnaam. Die bijnaam was voor velen een stuk makkelijker te onthouden. En zo werd mijn echte naam nog vaker vergeten.

Ook op mijn werk bleek Mariëlle een moeilijke naam. Eén dag in de week werkte ik samen met een collega die me elke week anders noemde. Mirel, Mirene, Muriel. Er zaten pareltjes bij. Daarna ging het ook bergafwaarts bij andere collega’s.
De topper was toen ik een mailtje kreeg van mijn leidinggevende die begon met: ‘Beste Linda’.

Laatst sprak ik iemand die ik al jaren ken. Niet dat we veel contact hebben, maar ik ging er wel vanuit dat hij mijn naam wist. Maar nee, ook hij gaf aan Mariëlle een heel moeilijke naam te vinden. En noemde me die avond Mirel, of Mireille. Net hoeveel drank hij op had.

Nu kan het zo zijn dat ik toevallig heel veel mensen ontmoet met geheugenproblemen. Met desinteresse heeft het vast niets te maken. Toch?

De onderneming die ik wil starten, heeft uiteraard ook een naam nodig. En ik wil een naam die wel goed blijft hangen. Ook bij de mensen met geheugenproblemen. En mensen met desinteresse.
Alhoewel. Misschien die laatste categorie niet.

Het heeft even geduurd voordat ik dé naam had gevonden. Ik heb hulptroepen ingeschakeld. Briefjes met opties vol geklad en deze vervolgens op de wc gehangen. (Dat kreeg ik als tip en ik neem alle tips serieus!) Nachtenlang schrok ik wakker, omdat ik hoopte dat de naam dan plotseling te binnen zou schieten.

Uiteindelijk dacht ik de naam gevonden te hebben. Mét een slogan zelfs.
Weer mijn hulptroepen ingeschakeld. Iedereen was heel enthousiast over de slogan. Maar die naam… Dat ging het echt niet worden. Te lastig om te onthouden, te spellen en onduidelijk. Blijkbaar lijk ik meer op mijn ouders dan ik denk.

Gelukkig hebben mijn hulptroepen hun werk niet voor niks gedaan. Want de slogan, daar kan ik ook wel iets mee!

Binnenkort de feestelijke onthulling. Eerst nog ‘even’ naar de Kamer van Koophandel, een website vullen, visitekaartjes regelen en nog wat bezigheden. Maar hé, ik heb een naam! Kan ik eindelijk beginnen!

Werkstatus: Nog 3 weken te gaan

Financiële status: Nog niks veranderd.

Emotionele status: Blij en trots met de geboorte van..

Emmers met sop?

Soms slaat de schrik je ineens toe.
Daar sta ik dan, met de stofzuiger in mijn hand. Terwijl ik net vriend heb gevraagd om alsjeblieft ook af en toe een was te doen.
Help!
Dit wordt mijn toekomst… Huisvrouw zijn, die moppert op de rommel in huis. Want het was net zo lekker schoon!

Met alle respect voor de vrouwen én mannen die dit wel kunnen, noodgedwongen doen, of misschien als droomleven hebben (ze schijnen te bestaan!). Ik kan dat niet en ik wil het al helemaal niet. Als ik mijn hart volg, komt het echt nooit uit bij de stofzuiger of emmer met sop. En echt, ik heb het geprobeerd. Zelfs tijdens zwangerschappen bleef de nesteldrang uit. We hadden ons er zo op verheugd!

Vandaag zette die stofzuiger me even in de realiteit.
Afgelopen weekend heb ik veel mensen gesproken en mezelf ook een paar keer voorgesteld als ondernemer. Als je niet beter wist, geloofde je me direct als ik dat zei. Ik ook. Na het weekend een date gehad met andere ondernemers. Zonder daadwerkelijke stappen te zetten, ben ik al een doorslaand succes als ondernemer. Vond ik zelf.

Mariëlle Dekker, Dé ondernemer. Met een half plan. Zonder klanten.

Op deze manier gaat dat succesverhaal er niet komen, vermoed ik. Dan wordt het een nieuw leven als mopperende huisvrouw. Kan ik me 1000 keer voorstellen als ondernemer; zonder actie geen resultaat.

Tijd voor actie dus!

Omdat ik nu eenmaal heb besloten dat dit mijn succesverhaal gaat worden, heb ik een paar dingen nodig. (Volgens mijn grote internetonderzoek ‘hoe word ik een succesverhaal?’)
In ieder geval een doel, naast het schrijven van een succesverhaal, dat ik wil bereiken. En al heb ik dat doel redelijk helder, de perfectionist in mij wil het nog net even helderder hebben.
Waardoor ik andere dingen ineens belangrijker vind en verzand in het verzinnen van een bedrijfsnaam. Die moet natuurlijk én aansprekend zijn én hip én in de naam direct duidelijk maken wat mijn bedrijf doet. Makkie!
Of ik verzand in het bedenken van mijn visitekaartjes, ook goed voor uren vermaak!

Gelukkig heb ik morgen weer een afspraak met iemand. Om samen mijn doel scherp te stellen.
Ga ik mijn doel volgende week met jullie delen. Kan ik daarna mijn eerste stapjes zetten.
En ontspannen verder stofzuigen en mijn emmertje met sop vullen. Het wordt niet vanzelf schoon mensen!

Sprong in het onbekende

Oké, dus ik heb vorige week mijn ontslag ingediend. Nu mag (of is het moet?) ik nog tot 1 maart mijn werk uitvoeren, dus voorlopig ben ik nog wel even zoet. En naast dat ik heel veel bemoedigende reacties heb gekregen (dank daarvoor!), krijg ik natuurlijk vaak de vraag ‘en wat ga je dan doen?’. Vooralsnog blijf ik het antwoord schuldig. Maar voordat het 1 maart is, heb ik antwoord. Beloofd!

Omdat ik deze, voor mij reuzegrote, sprong heb gewaagd, voelt het als een heel nieuw hoofdstuk. In mijn ogen heb ik drie keuzes: solliciteren voor een nieuwe baan, mijn eigen baan creëren, of een combinatie van deze twee. Diep in mijn hart (al is het de laatste tijd niet zo diep meer) gaat mijn voorkeur uit naar de tweede optie. Ik geloof dat daar mijn succesverhaal uit vandaan komt. Een eigen baan creëren, hoe cool zou dat zijn. Maar wat is dat dan en hoe begin ik daarmee?

Stel nou dat het lukt, mijn eigen baan creëren. Kan dat, financieel gezien, net zoveel opleveren als mijn huidige baan, en graag een beetje snel? Is het niet slimmer om te combineren, één baan voor het geld en daarnaast mijn droombaan? Gemakshalve ga ik ervan uit dat mijn eigen gecreëerde baan mijn droombaan is, anders kan ik net zo goed niet beginnen natuurlijk.
Het voelt als een sprong in onbekend water, die baan creëren. Durf ik dat wel? Ik heb een hoop vragen die ik het liefst zo snel mogelijk beantwoord wil hebben. Geduld is niet mijn sterkste kant. Dus als er gezegd wordt: ‘vertrouw op het proces’, dan wil ik dat wel. Heus. Liever zie ik alleen vooraf én zo snel mogelijk het bewijs dat het goed komt.

Mijn onzekerheid is vooral een financieel dingetje. Ooit heb ik namelijk de ‘fout’ gemaakt een niet zo rijke man uit te zoeken, die vervolgens geen carrière heeft gemaakt. Sterker nog, hij heeft vorig jaar een carrièreswitch gemaakt. Waarvoor hij nog aan het leren is, met een bijbehorend studentensalaris. Gelukkig heeft hij weer andere kwaliteiten😊.
Oh ja, we hebben een koophuis inclusief hippe onderwaterhypotheek. Daarbij nog drie kinderen, ook niet onbelangrijk. Zij hebben er geen behoefte aan om straks elke dag alleen nog maar crackers met pindakaas te eten. Alhoewel, als ik de pindakaas verruil voor hagelslag is hun probleem al snel opgelost.

Als ik het zo op papier zet, dan vraag ik me toch af waar ik in hemelsnaam aan begin (en waarom ik dit allemaal vertel!). En of ik wel helemaal in orde ben. En krijg ik dus wél de kriebels, niet direct de juiste. Maar: ‘wie niet springt, zal ook nooit vliegen’. Dus springen zal ik!

Gelukkig heb ik nog anderhalve maand werk, inclusief inkomen, en is mijn plan onderweg!

Ik vertrouw erop dat het goedkomt!

Echt waar!

Toch?

Werkstatus: Ik mag nog zes weken naar mijn huidige baan

Financiële status: Weinig verandert, behalve dat we de afgelopen week twee vakanties hebben geboekt (in het kader van, nu kan het nog!)

Emotionele status: Ik heb me in tijden niet zo goed gevoeld!

Mijn succesverhaal :-)

Van die succesverhalen.

Je kent ze wel, de mensen die geslaagd zijn in het leven vertellen ze graag. Hoe ze vanuit een diep dal, met nog geen stuiver op de bank, zijn opgeklommen tot de succesvolle persoon die ze nu zijn.
Er zijn van deze mensen die ik in het echt heb leren kennen. Maar ik ken ze altijd pas op het moment dat ze al succesvol zijn. En dan is het makkelijk praten. Vind ik.

Want op het moment dat je in dat dal zit, weet je natuurlijk niet dat je zo succesvol wordt. En uit die verhalen lijkt het ook wel noodzakelijk te zijn eerst in dat dal te komen zodat je dan écht de omslag kunt maken.
Dan ben ik soms jaloers dat ik geen burn-out heb (gehad), want daarna weet je echt wat je wilt én kunt om te slagen in het leven. Als ik de succesverhalen moet geloven dus.
Laatst hoorde ik een verhaal van iemand die een ongeluk had gehad, bijna geheel verlamd is geraakt en daarna precies wist wat hij wilde. En nu meer dan succesvol is. Ik heb dus ook ooit een ongeluk gehad, maar zonder verlamming. Ik zou er bijna verdrietig van worden dat ik relatief snel ben opgeknapt. Bijna dan he, omdat ik dus dat inzicht maar niet krijg.
Ik ben voornamelijk heel bij dat ik elke dag gewoon op mijn eigen benen kan staan! Maar dat (op)staan vond ik de laatste tijd steeds minder leuk. Omdat ik dan naar een baan ging, die ik dus helemaal niet wilde. Dat inzicht had ik dan wel weer, wat ik niet leuk vond.

Daarom denk ik, ik pak het eens anders aan. Ik schrijf vanaf nu mijn eigen succesverhaal. En deel het met jullie. Alle stappen die ik zet, kunnen jullie volgen. Ter inspiratie, of (leed)vermaak. Welke van de twee het wordt, de tijd zal het leren. Ik hoop voornamelijk op het eerste.

Ik zit nog niet op de bodem van het dal. Maar ben aardig op weg, daarom wil ik stoppen met mijn huidige werk. Je kent het misschien wel, je hart zegt ‘wegwezen’! Maar je hoofd wil zekerheid, dus blijf je. Ik heb het nu een paar maanden gedaan. Mijn hart zei na 3 weken al ‘wegwezen!’. Maar mijn hoofd heeft het nog vier maanden weten vol te houden. Tot nu dus. Het schijnt beter voor je te zijn om je hart te volgen. Dat ga ik dus nu doen. Retespannend, maar het voelt nu al goed!

Werkstatus: Vandaag heb ik ontslag genomen

Financiële status: Een kleine buffer op de bank, om inkomensloosheid een paar maanden te overbruggen.

Emotionele status: Vooralsnog opgelucht.

Daar moet je wat mee doen!

Daar moet je wat mee doen..
Dit kreeg ik regelmatig te horen. En ik denk dat ik niet de enige ben. Bij mij ging het dan altijd over schrijven. Dáár moest ik eens wat mee doen. In mei heb ik besloten dat ik het daar mee eens ben. En ben deze blog opgestart. Om er vervolgens niets op te zetten. En toen een paar keer wel. Maar vooral niet van het bestaan te vertellen tegen anderen. Dat schrijven, dat doe je maar voor jezelf! Wat moeten ál die anderen (ik ga er voor het gemak ook gelijk van uit dat ál die anderen niets beters te doen hebben en dus lezen) er wel niet van denken. ‘Heb je weer iemand met een blog’. Jaja, lekker origineel.

Misschien was ik beter een ouderwets dagboek begonnen. Elke dag wat schrijven, lekker voor mezelf. En het dan nooit aan iemand anders laten lezen. Zo is het met de vorigen gegaan. Die liggen nu te verstoffen op zolder. En het is niet de bedoeling dat iemand anders daar ooit in gaat lezen. Behalve ik, kan ik nog eens lachen om mijn onhandige puber zijn. Met alle wekelijkse nieuwe verliefdheden.
Hmm.. Misschien moet ik ze toch weer eens onder het stof vandaan halen. “het dagboek van een puber”. Daar zit vast een goed boek in!

Maar goed, ik heb ondertussen toch besloten ‘uit de kast te komen’. Zo voelt het althans. (Denk ik. Tot op heden ben ik nog hetero, het ziet er niet naar uit dat dat verandert, dus zeker weten doe ik dat niet.) En, besloot ik direct, ik zet bij mijn ‘coming out’: ”voor uw wekelijks leesplezier’. Om de druk hoog te houden. Wekelijks schrijven op die blog van mij, dat leek me wel haalbaar. Dagelijks is misschien nog wat overdreven. Ik heb namelijk ook nog een leven naast schrijven. Nou ja, soms dan.
En nu is de eerste week voorbij en zelfs de tweede. Belofte maakt schuld. Schrijven zou ik. Gelukkig ben ik op dinsdag vrij. Heb ik daar lekker de tijd voor. Maar wat dan. Ik voel me moe, inspiratieloos. Jemig, dat hadden we niet afgesproken! Kun je een writers block hebben, voordat je überhaupt begonnen bent?
En waar schrijf je dan wekelijks over?
Heb ik niet een thema nodig?
Kan ik niet wat anders gaan schrijven dan een blog. Verjaardagskaarten?
Of lesplannen? Oh ja, er was nog iets met werk..

Ach, ondertussen staan er toch een hoop woorden op mijn scherm. En ga ik dit gewoon plaatsen. Ik moet er tenslotte wel wat mee doen!

De verpakkingsindustrie

Als ik écht niets te doen heb..

Soms (als ik écht niets meer weet te doen/ ik ook echt geen zin heb om iets nuttigs te doen/ best wel vaak dus) verdiep ik me in verpakkingen die we thuis hebben. Dat zijn er nogal wat, want de verpakkingsindustrie is één van de grootst groeiende geloof ik.

En dan lees je op de pot pindakaas ‘dit product kan sporen van noten of pinda’s bevatten’. Ja, nogal wiedes. Het zou toch wat wezen als je pindakaas koopt zonder een spoor van pinda’s. Dat heet dan dus ‘kaas’ mensen!

Wijn met borrelnoten, ultiem genot!

Maar wat ik ook altijd fascinerend vind, zijn de etiketten op de wijn. “Deze wijn past uitstekend bij rood vlees”. Ik weet niet hoe het met de rest van de wereld zit, maar ik drink mijn wijn dus eigenlijk nooit bij het eten. Of ik moet in een restaurant zijn, dan maak ik soms een uitzondering.

Mijn wijn drink ik veel vaker bij chips en borrelnootjes. Ik zou het dus eigenlijk véél interessanter vinden als er op de wijn zou staan bij wélke chips deze wijn het beste past.

“Deze wijn heeft een fruitig aroma, waardoor hij enorm tot zijn recht komt bij ham-kaas chips.”

Of wanneer je je wat treurig voelt: “Deze wijn is uitstekend in te nemen bij elk soort van verdriet. Na het innemen van deze fles ziet de wereld er alweer veel rooskleuriger uit “

Of voor behoeftige mannen, met minder behoeftige vrouwen: “Deze wijn geef je aan je vrouw wanneer ze klaagt over hoofdpijn, dat is met een paar glazen van deze wijn echt wel over”

Ik denk echt dat de wijnindustrie nog een hoop wijndrinkers te winnen hebben. Het is gewoon een kwestie van de etiketten aanpassen!

 En dan dus vla.

Van de wijn naar de vla. Vind ik persoonlijk een logische volgorde. Het is ook wel voorgekomen dat ik een avondje wijn had gedronken en dat de dag erna kon ik alleen nog maar beetjes vla kon binnenhouden. Vla dus.

En yoghurt, want dat hoort hier in huis bij elkaar. Ik schets u even het volgende; we hebben:

– Een pak yoghurt (een groene, van 1 liter)

– Een pak vla (een gele, van 1 liter).

In het pak yoghurt zitten volgens de verpakking 7 porties, in de vla zitten (wederom volgens de verpakking) 5 porties. Hoe dan? Eten we meer vla dan yoghurt? Is dit er weer één van categorie, het is ongezonder, dus daar willen we dat meer mensen van eten. Want dikke mensen =  meer verkoop van eten = meer winst.

Is er iemand die mij dit kan uitleggen? Ga ik ondertussen maar weer eens wat nuttigs doen. Broodje pindakaas eten. Of een wijntje opentrekken..

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑